Zapraszamy Państwa na III Międzynarodową Konferencję Polskiego Stowarzyszenia Integracji Psychoterapii „Integracja psychoterapii w dezintegrującym się świecie”. Konferencja odbędzie się w gościnnych murach Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.

Zmieniający się świat, ze swoimi dobrymi i groźnymi wyzwaniami, wpływa istotnie na zdrowie psychiczne człowieka. Przynosi nowe doświadczenia, dylematy i trudności – takie jak narastające zróżnicowanie materialne, etniczne, wykluczenie, izolowanie się od innych, konflikty polityczne i religijne – a równocześnie możliwości znaczącego rozwoju.

Psychoterapia także się zmienia. Klasyczne szkoły psychoterapii wyłaniają z siebie dziesiątki metod proponowanych jako sposoby pomocy osobom doświadczającym różnych problemów życiowych. Poszukuje się czynników terapeutycznych potwierdzonych empirycznie. Poszukuje się nowych sposobów integracji psychoterapii.

Będziemy chcieli rozmawiać wspólnie o roli psychoterapii i psychoterapeutów współcześnie, a także w bliskiej przyszłości. Zastanowimy się, jak zmieniająca się rzeczywistość wpływa na praktykę psychoterapeutyczną, a także w jaki sposób integracja psychoterapii zwiększa znaczenie i skuteczność naszego zawodu.

Udział potwierdzili już najwybitniejsi współcześni badacze, twórcy i praktycy psychoterapii m. in. prof. Louis Castonguay, dr Gianni Francesetti, prof. Michael Lambert, prof. John Norcross, dr Martha Stark.

ABY ZAPISAĆ SIĘ NA KONFERENCJĘ, WYSTARCZY WYPEŁNIĆ FORMULARZ REJESTRACYJNY (POBIERZ) I PRZESŁAĆ NA ADRES PSIP@PSIP.ORG.PL

28 listopada 2015 r., w gościnnych progach Wydziału Psychologii UW odbyło się zorganizowane przez Martę Scattergood seminarium dotyczące integracyjnego podejścia w psychoterapii psychoz.

W seminarium udział wzięło blisko 60 osób, co świadczy o potrzebie spotkań, których tematyka dotyczy pracy z tą najmniej zrozumianą grupą pacjentów.

Swoją wiedzą podzieliła się piątka prelegentów – wybitnych naukowców i praktyków pracy z psychozami.

Dr Łukasz Gawęda mówił o poznawczych modelach psychozy, zwracając szczególną uwagę na dysfunkcyjne sposoby przetwarzania danych, które leżą u podstaw objawów klinicznych w psychozie. Omówił też trening metapoznawczy jako potwierdzoną naukowo formę terapii.

Dr Małgorzata Kostecka podzieliła się refleksjami z superwizji psychoterapeutów pracujących z osobami z rozpoznaniem schizofrenii, przywołała m.in. opisywane przez Stanleya Messera wizje pacjentów (komiczna, tragiczna, romantyczna, ironiczna), jakim w swojej pracy ulec może psychoterapeuta, a które, jeśli bezrefleksyjnie przyjęte, zniekształcać będą rozumienie pacjenta.

Prof. Katarzyna Prot-Klinger mówiła o analizie grupowej pacjentów „psychotycznych”, zwracając uwagę na role czynników niespecyficznych w leczeniu pacjentów, gdzie na przykład istotne staje się odkrywanie, że nie jest się jedyną osobą z takim problemem (detsygmatyzacja) oraz rolę czynników specyficznych, jak choćby większą stabilność i zdolności kontenerowania „grupy” niż terapeuty indywidualnego ze względu obecność sesji pomimo nieobecności pacjenta. Profesor Prot-Klinger nie tylko pokazała, że jest możliwa terapia grupowa pacjentów doświadczonych psychozą, ale iż jest to skuteczna forma oddziaływania.

Dr Sławomir Murawiec w pasjonujący sposób omówił pracę ze swoją pacjentką w kontekście depsychotyzowania jej codziennych doświadczeń.

Dr Cezary Żechowski nawiązał do prymu modelu biologicznego w rozumieniu mechanizmu psychozy. Na kanwie swojej pracy klinicznej pokazał jak bardzo model ten jest niewystarczający, a w trakcie prezentacji zwrócił szczególną uwagę na wczesnodziecięcą traumę jako przyczynę zaburzeń psychotycznych.

Spotkanie zakończyła dyskusja uczestników seminarium z panelistami. Jak w przypadku wielu spotkań dotyczących pracy z osobami doświadczonymi psychozą, i tym razem odpowiedź na pytanie “czym jest psychoza?” okazała się niewystarczająca.

Za nami kolejne juz sobotnie seminarium PSIP. Jego organizatorką była Zofia Milska-Wrzosińska. Tym razem przyglądaliśmy się, jak psychoterapeuci w swojej praktyce radzą sobie z integrowaniem wielu perspektyw.

Michał Jasiński przybliżył nam wciąż mało znaną w Polsce terapię koherencji, pokazując, jak można spójnie stosować metody wywodzące się z rożnych modeli teoretycznych. Opowiadał też o swojej pracy psychoterapeutycznej w wielokulturowej społeczności Barcelony.

Bożena Maciek-Haściło mówiła o tym, jak przełamywała utrwalone schematy w terapii uzależnień, by wzbogacić ją o perspektywę psychodynamiczną i integrować jedno z drugim, zwłaszcza w ramach terapii grupowej.

Joanna Popławska podzieliła się tym, jak pełni wobec tych samych pacjentów dwie pozornie niespójne role: przepisującego leki lekarza psychiatry i psychoterapeuty prowadzącego grupę, i co dobrego z tej niespójności wynika.

Publiczność w liczbie przeszło 30 osób aktywnie uczestniczyła w spotkaniu dopytując naszych gości o szczegóły ich doświadczeń zawodowych.

CZAS I MIEJSCE: 27 LUTEGO, GODZ. 10:00-13:00, UL. KATOWICKA 18, WARSZAWA

Organizator Zofia Milska-Wrzosińska. Wystąpią Michał Jasiński (terapia koherencji), Bożena Maciek-Haściło (psychodynamiczna psychoterapia uzależnień) oraz Joanna Popławska(psychiatra, psychoterapeuta). Prelegenci opowiedzą, jak integrują różne sposoby myślenia w ramach swoich zadań zawodowych. Prezentacje będą skupiały się nie na integracji teorii, ale raczej na uwzględnianiu rozmaitych, często wzajemnie sprzecznych, perspektyw w pracy psychoterapeutycznej. Przedstawione będą przykłady praktyczne, a uczestnicy będą mieli okazje do podzielenia się własnymi dylematami.

SYLWETKI PRELEGENTÓW

Michał Jasiński – psycholog, psychoterapeuta w terapii indywidualnej, par i rodzin, doktorant Universitat de Barcelona. Pracuje w wielojęzycznym zespole psychologów i psychiatrów w nurcie psychoterapii konstruktywistycznej, silnie reprezentowanej na świecie przez ośrodek barceloński. Ukończył studia specjalistyczne z psychoterapii konstruktywistycznej na Universitat de Barcelona, studia podyplomowe z badań nad poznaniem i zachowaniem na tej samej uczelni, a także studia podyplomowe z krótkoterminowej terapii strategicznej na Universitat de Girona oraz kurs terapii narracyjnej w londyńskim Institute of Narrative Therapy. Jest wykładowcą stowarzyszonym Coherence Psychology Institute.

Bożena Maciek-Haściło – absolwentka psychologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Szkoliła się w różnych podejściach teoretycznych. Ukończyła Studium Psychoterapii oraz Studium Psychoterapii Grupowej w Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie. Posiada certyfikat psychoterapeuty Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Prowadzi psychoterapię indywidualną i grupową zorientowaną psychodynamicznie w wymiarze krótko- i długoterminowym. Posiada wieloletnie doświadczenie w pracy z osobami uzależnionymi i osobami które doświadczyły skutków alkoholizmu w rodzinie. Jest superwizorem psychoterapii uzależnienia, wykładowcą w Centrum Aktywnego Rozwoju i Edukacji – szkoła Terapeutów Uzależnień „Brok”. Członek Rady Superwizorów Psychoterapii Uzależnień, członek Komisji Egzaminacyjnej Certyfikatów Terapeutów Uzależnień i Współuzależnienia.

Joanna Popławska – psychiatra, psychoterapeuta. Absolwentka Akademii Medycznej w Warszawie. W latach 2003-2009 związana z II Kliniką Psychiatryczną Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. W latach 2009-2010 ukończyła podstawowe szkolenie w podejściu ISTDP.
Kierownik Poradni Zdrowia Psychicznego przy SPZOZ w Warszawie, gdzie od 2008 roku pracuje jako psychiatra. Prowadzi m.in. krótkoterminowe grupy terapeutyczne w podejściu psychodynamicznym.

Aby zgłosić chęć uczestnictwa w seminarium, należy wypełnić formularz zgłoszeniowy.

Punktem wyjścia dla prezentacji prof. Krystyny Drat-Ruszczak było pytanie „Kaczka czy królik?” a w dalszej części „Dlaczego już można łączyć paradygmaty?”. Krótki wstęp dotyczył zjawisk integracji i syntezy teorii i praktyki psychoterapii w czasach współczesnych oraz czterech dróg integracji, opisanych w książce L. Grzesiuk i H. Suszka „Psychoterapia. Integracja”.

Prelegentka zilustrowała procesy integracji w psychoterapii przykładami z paradygmatu psychanalitycznego – np. integracyjna terapia relacyjna Wachtela, pozawczo-behawioralnego – np. podejścia Younga, czy Linehan oraz podejść opartych na uważności (mindfulness) od MBSR do MBCT, ACT.

W klarowny i pełen humoru sposób pokazała jak „dom” psychoterapeuty może warunkować rozumienie obserwowanych zachowań pacjenta. Innymi słowy jak zmienia się Gestalt patrząc np. z perspektywy humanistycznej i systemowej. To jak terapeuta myśli o przyczynie z góry wpływa na slot (przyczyna-procedura- efekt/zmiana). Trudno rozstrzygnąć empirycznie, które podejście do pacjenta jest słuszne, które zdarzenia z jego zycia sa krytyczne. Podsumowując – definicja zaburzonego zachowania i pożądanej zmiany zależy od perspektywy.Prelegentka omówiła przypadek nadawania imion dzieciom oraz jak np. perspektywa psychoanalityczna może wpływać na rozumienie tego procesu.

Pokazała też jak zaczerpnięta z psychoterapii Gestalt technika pracy na dwóch krzesłach jest wykorzystywana: w terapii schematów przez Younga (praca z karzącym rodzicem), w terapii skoncentrowanej na emocjach przez Greenberga (praca z wrogim krytykiem). Inspiracje w integracji psychoterapii przychodzą również z zen (MBCT, ACT) czy też aikido (DBT). To co kiedyś zajmowało wiele lat (tworzenie nowej teorii) dziś dzieje się znacznie szybciej.

Prof. Drat-Ruszczak metaforycznie porównała integrację „domów” terapeutycznych do procesu zmian sposobów budowy katedr – od średniowiecznych, spójnych stylistycznie budowli, przez eklektyczne łączące elementy nowe i stare, aż po współczesne projekty inspirowane historią, ale budowane całkiem od nowa.

Profesor Bogdan de Barbaro zaproponował uczestnikom spojrzenie na integrację z perspektywy systemowej i filozofii. Przybliżył uczestnikom idee myśli wędrownej, czy też nomadycznej Deleuza, w której nie ma aprioprycznego ładu a drogę „wytycza się idąc” (za Coelho). Dziś dyskurs naukowy kolonializuje myśl „mocna”, tymczasem rzeczywistość lepiej ilustruje obraz kłącza (rhizome), a do zrozumienia potrzebna jest myśl „słaba”, czyli pozwolenie na wahanie i wątpliwość. Wg Vattimo mamy prawo a nawet obowiązek niewiedzenia. Cecchin podkreśla istotę zaciekawienia, opowiada się za irrewerencją, braniem w nawias tego co się wie i za odwagą do niewiedzenia.

W opowieści prof. De Barbaro mocno wybrzmiała teza, iż świat jest wielowersyjny – a wersja jednowersyjna jest zniekształceniem. Opis rzeczywistości wymaga wielu języków. Terapeuta dysponuje wieloma konceptualizacjami, a to pacjent integruje to, co mu pasuje. Terapia w ujęciu narracyjnym jest rozumiana jako dekonstrukcja naracji tworzącej problem i konstrukcja narracji roz-puszczającej problem.

Dyskusja po prezentacjach rozwijała się z chwili na chwilę. Postulat prof. de Barbaro o niedogmatyczności stworzył przestrzeń do wymiany w duchu ciekawości i otwartości na Innego. Metafora „domu” zaproponowana przez prof. Drat-Ruszczak pozwoliła przyglądać się praktyce psychoterapii bez względu na modalność z jakiej wywodziła się dana osoba. Uczestnicy podzielili się swoimi doświadczeniami, drogą jaką przeszli w poszukiwaniu swojej tożsamości jako terapeuta. Ciekawe było również usłyszenie jak początkowa niechęć wobec interwencji „rodem z innego domu” przeradzała się w „spotkanie przy wspólnym stole” przedstawicieli różnych modalności np. w szpitalach czy poradniach. Nie zabrakło również głosu młodych adeptów psychoterapii czy też osób szukających swojego „domu” by rozpocząć szkolenie.

Na zakończenie oboje prelegenci zachęcili do ciągłych poszukiwań, reflektowania i asymilowania.

Renata Mizerska

Zarząd Polskiego Stowarzyszenia Integracji Psychoterapii zaprasza w  roku akademickim 2015/2016 na kolejny cykl spotkań, tym razem pod wspólnym tytułem „Integracja a praktyka psychoterapii”.

Panele będą odbywały się w soboty, w godzinach 10.00-13.00, w siedzibie Stowarzyszenia.

Do udziału zaprosiliśmy znanych psychoterapeutów i badaczy psychoterapii. Liczymy, że seminaria zaciekawią szerokie grono profesjonalistów i okażą się przydatne dla praktyki psychoterapeutycznej.

 KALENDARZ SPOTKAŃ:

• 10.10.2015 – Krystyna Drat-Ruszczak: „Kaczka czy Królik czyli po co terapeucie „dom”? (Czym jest i ku czemu integracja psychoterapii zmierza)”, koreferent Bogdan de Barbaro, organizacja Zofia Milska-Wrzosińska i Renata Mizerska.
• 28.11.2015 – „Integracyjne podejście w psychoterapii psychoz”, organizator
  Marta Scattergood. Seminarium z udziałem Łukasza Gawędy, Katarzyny Prot-Klinger, Małgorzaty Kosteckiej, Cezarego Żechowskiego i Sławomira Murawca.
• 27.02.2016 – „Integracja w praktyce”, organizator Zofia Milska-Wrzosińska, udział weźmie m. in. Michał Jasiński, doktorant uniwersytetu w Barcelonie, reprezentant nurtu psychoterapii konstruktywistycznej.
• 9.04. 2016 – „Czynniki wspólne procesu psychoterapii”, organizator Krzysztof Ciepliński. Seminarium z udziałem Czesława Czabały.
• 21.05.2016 – debata: “Zawód psychoterapeuty w Polsce”, organizatorzy Rafał Styła i Hubert Suszek.

TABELA OPŁAT

W celu rejestracji prosimy o wypełnienie formularza zgłoszeniowego.

CZAS I MIEJSCE: 10 PAŹDZIERNIKA, GODZ. 10:00-13:00, UL. KATOWICKA 18

W trakcie pierwszego seminarium otwierającego cykl „Integracja a praktyka psychoterapii”, dyskutanci podzielą się własnymi przemyśleniami nad charakterem i kierunkiem integracji w psychoterapii. Wprowadzeniem do dyskusji będzie referat prof. Krystyny Drat-Ruszczak, w ramach którego autorka przedstawi swoje refleksje nad treścią, formą i znaczeniem tzw. psychoterapii integracyjnej. Współczesne przesunięcie w kierunku terapii integracyjnej zostanie rozważone w kilku aspektach:

• • – jego historii: od podejścia  „nie do pomyślenia” do uznawania go niemal za standard;
  • – jego aktualnych wcieleń i ich znaczeń. Czy możliwe jest podejście  integracyjne bez wyjściowego „domowego” paradygmatu?
  • – jego przyszłości – możliwych kierunków, w których zmierza.

Prelegentka odniesie się m.in. do stanowiska Hoffartów (Hoffart i Hoffart, 2014) wobec wpływu teorii klinicznej na rozumienie problemu klienta i interwencję terapeutyczną oraz  do poglądów Paula Wachtela (1997,2010) dotyczących zastosowania interwencji pochodzącej z innego paradygmatu niż własny, a jego wpływu na ten ostatni. Proces ten będzie dyskutowany na przykładach przeobrażeń (ewolucji) psychoanalizy i paradygmatu poznawczo-behawioralnego (wpływ tzw. trzeciej fali terapii poznawczo – behawioralnych). W swoim wystąpieniu autorka będzie zastanawiać się nad kryteriami integracji asymilacyjnej i teoretycznej oraz nad pytaniem po co terapeucie „dom”.

Koreferat przedstawi prof. dr hab. n. med. Bogdan de Barbaro.

Organizacja: Zofia Milska-Wrzosińska i Renata Mizerska.

SYLWETKI PRELEGENTÓW

Dr hab. Krystyna Drat-Ruszczak, prof. SWPS

kierownik Katedry Zastosowań Psychologii i Zakładu Psychologii Klinicznej i Zdrowia na Wydziale w Sopocie. Interesuje się wpływem zmian społecznych na współczesne zaburzenia osobowości, psychopatologią Ja, diagnozą psychologiczną i psychoterapią, znaczeniem metafory i bajek. Jej prace dotyczą pojęć psychoanalizy, mechanizmów schizofrenii, narcyzmu i psychospołecznych determinant uciszania się kobiet. Przez wiele lat prowadziła psychoterapię pacjentów na oddziałach psychiatrycznych w Szpitalu we Fromborku i  „Srebrzysko” w Gdańsku.

Prof. dr hab. n. med. Bogdan de Barbaro

Absolwent Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Warszawie w 1973 roku. Kierownik Zakładu Terapii Rodzin Katedry Psychiatrii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Specjalista psychiatrii. Posiada certyfikat psychoterapeuty i superwizora Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Zainteresowania zawodowe: terapia rodzin w schizofrenii, postpsychiatria.

 Aby zgłosić chęć uczestnictwa w seminarium, należy wypełnić formularz zgłoszeniowy.

Polskie Stowarzyszenie Integracji Psychoterapii w  roku akademickim 2014/2015 zorganizowało cykl sobotnich dyskusji panelowych pod wspólnym tytułem „Idee integracyjne”. Program całości przygotowali prof. Czesław Czabała, Zofia Milska-Wrzosińska, dr Rafał Styła i Anna Uściłowska. Przedsięwzięcie można uznać za udane – w spotkaniach wzięło udział wielu znanych psychoterapeutów różnych orientacji oraz przedstawicieli dyscyplin zajmujących się rozwojem, a dyskusje były bardzo żywe i inspirujące.

Seminaria cieszyły się zainteresowaniem. Szacujemy, że łącznie wzięło w nich udział ok. 130 osób.

Oto krótkie przypomnienie, o czym i z kim rozmawialiśmy.

04 października 2014: panel prowadzony przez Zofię Milską-Wrzosińską i dr Rafała Styłę „Co jest zasadniczym doświadczeniem pomagającym zostać kompetentnym psychoterapeutą?” Udział wzięli: Jerzy Dmuchowski, dr Paweł Holas, Maria Król-Fijewska, prof. Katarzyna Schier, prof. Barbara Tryjarska.

Z dyskusji wynikło, że niezależnie od orientacji jest zgoda co do terapii własnej i doświadczenia klinicznego z pacjentami o różnej diagnozie jako zasadniczych elementów formacyjnych w rozwoju psychoterapeuty.

15 listopada 2014: panel  prowadzony przez prof. Irenę Namysłowską i prof.  Czesława Czabałę „Jak można rozumieć doświadczenia życiowe i co z tego wynika dla psychoterapii?”. Udział wzięli: Dawid Bieńkowski, Wojciech Stefaniak, oraz Jadwiga Śliwczyńska.

Przedstawiciele trzech różnych orientacji psychoterapeutycznych przedstawili rozumienie doświadczeń życiowych 34-letniej, zamężnej pacjentki z objawami depresyjnymi oraz ich znaczenie dla doświadczanych przez pacjentkę problemów i dla planowania psychoterapii. Dyskusja pokazała najważniejsze różnice i podobieństwa ważne dla planowania i przebiegu psychoterapii.

10 stycznia 2015: seminarium “Stosowanie integracji w praktyce klinicznej. Przykłady, wątpliwości, rozwiązania.” Było to prowadzone przez Annę Uściłowską spotkanie klinicystów w celu wymiany doświadczeń stosowania integracji w psychoterapii. W panelu dyskusyjnym udział wzięli: Anna Król-Kuczkowska, Maria Marquardt oraz Daniel i Beata Rosińscy.

Potrzeby pacjentów oraz dążenie do zwiększenia efektywności terapii, a także ciekawość poznawcza to główne czynniki motywujące uczestników panelu do poszerzania repertuaru oddziaływań terapeutycznych.

7 marca 2015: panel ”Psychoterapia a podejścia rozwojowe (coaching, trening, mentoring): integracja czy ostra granica?” poprowadzili Katarzyna Poluga i Paweł Jezierski, a dyskutowali Wojciech Eichelberger, Krzysztof Mazur, Paweł Pilich, dr Małgorzata Sidor-Rządkowska oraz Katarzyna Waluchowska.

Paneliści i uczestnicy zastanawiali się, czy jest możliwe łączenie psychoterapii z podejściami rozwojowymi. Omówione zostały takie kwestie jak: uczestniczenie pacjenta/klienta jednocześnie w dwóch procesach (np. psychoterapii i coachingu), kierowanie klientów coachingu\mentoringu\treningu na psychoterapię, potrzeby dialogu między przedstawicielami wszystkich dyscyplin, psychoterapii dla coachów.

18 kwietnia 2015 odbyło się ostatnie w roku akademickim 2014/2015 seminarium „Czy i w jaki sposób można zwiększać skuteczność praktyki psychoterapeutycznej?”. W dyskusji poprowadzonej przez dr Rafała Styłę udział wzięli prof. Barbara Tryjarska, prof. Ewa Trzebińska, dr Jerzy Pawlik oraz dr Paweł Holas.

W trakcie spotkania dyskutanci jednomyślnie zgodzili się, że skuteczność psychoterapii – w wymiarze indywidualnym jak i ogólnym – może być zwiększana. Pojawiały się takie tematy jak: znaczenie przenikania się wiedzy z nauk podstawowych (w tym przede wszystkim z psychologii) do praktyki psychoterapeutycznej, innowacyjne zastosowanie farmakoterapii w toku psychoterapii, zastosowanie idei konsylium wychodzącej poza praktykę tradycyjnej zespołowej superwizji, znaczenie doboru technik do osobowości i problematyki pacjenta.

W roku akademickim 2015/16 planowany jest kolejny cykl seminariów. Niedługo podamy bardziej szczegółowe informacje.

18 kwietnia 2015 odbyło się ostatnie, piąte seminarium organizowane przez Polskie Stowarzyszenie Integracji Psychoterapii w roku akademickim 2014/2015. Tematem przewodnim spotkania były pytania „Czy i w jaki sposób można zwiększać skuteczność praktyki psychoterapeutycznej?”. W dyskusji poprowadzonej przez dr. Rafała Styłę udział wzięli prof. Barbara Tryjarska, prof. Ewa Trzebińska, dr Jerzy Pawlik oraz dr Paweł Holas.

W trakcie spotkania dyskutanci jednomyślnie zgodzili się, że skuteczność psychoterapii – w wymiarze indywidualnym jak i ogólnym – może być zwiększana. Dyskusja toczyła się wokół pomysłów, spostrzeżeń i przewidywań dotyczących tego, co może być źródłem wzrostu skuteczności oddziaływań psychoterapeutycznych. Pojawiały się takie tematy jak: znaczenie przenikania się wiedzy z nauk podstawowych (w tym przede wszystkim z psychologii) do praktyki psychoterapeutycznej, innowacyjne zastosowanie farmakoterapii w toku psychoterapii, zastosowanie idei konsylium wychodzącej poza praktykę tradycyjnej zespołowej superwizji, znaczenie doboru technik do osobowości i problematyki pacjenta (w tym posiadanie wiedzy na temat ograniczeń stosowania własnej metody), wiedza na temat dobrego funkcjonowania człowieka, rola przygotowania pacjenta do terapii, przygotowanie terapeuty do wykonywania zawodu (szkolenie, i stałe doszkalanie się, terapia własna) oraz jego zadbanie o własny dobrostan. Publiczność brała aktywny udział w dyskusji poprzez pytania oraz dzielenie się własnymi refleksjami i doświadczeniami. Omawiany był m.in. temat wpływu systemu finansowania terapii w Polsce oraz doświadczenia z zastosowania techniki nagrywania sesji terapeutycznych.

dr Rafał Styła